تبلیغات
وبلاگ پسران - فمنیسم تحقیر زنانگی

وبلاگ پسران

عدالت اری ، تساوی خیر

 

فمنیسم تحقیر زنانگی

 

نوع مطلب :فمینیست ،اقدامات فمنیستی در ایران و جهان ،

نوشته شده توسط:amirhossein mirzaee

سیمون دوبوار پایه گذار فمینیسم و مبارزی بزرگ برای حقوق زنان در غرب بحساب می آید، زنی است گریزان از زن بودن که مخصوصا در معروف ترین کتابش، زنانگی را جز در هیأت مردانگی نمی پذیرد. زنانگی در نگاه او آنچنان پست است که به زنان توصیه می کند: اجازه ندهید خفت زن بودن شما را ببلعد!

“سیمون لوسی ارنستین ماری برتراند دوبووار”، در نهم ژانویه‌ی ۱۹۰۸ در خانواده‌ای سرمایه‌دار در پاریس به دنیا آمد. کودکی شاد و خوبی را سپری کرد. بعد از جنگ جهانی اول به خاطر از دست رفتن ثروت خانوادگی به یک مدرسه‌ی کاتولیکی رفت؛ مدرسه‌ای که به گفته‌ی خودش، او را خشنود نمی‌کرد. در دوره ی دبیرستان، همواره شاگرد ممتاز دبیرستان “دزیره”بود. ولی به گفته ی خودش به خاطر زن بودن و تفکرات زمانه ی خودش اجازه ی ورود به محافلی مورد علاقه اش را نداشت. وی در کتاب یادبودهای خود چنین می‌نویسد:

«ژاک،(پسر عمویم) سرایندگان و نویسندگان بسیاری را می‌شناخت که من درباره‌ی آنها هیچ نمی‌دانستم. همراه با او، همهمه‌ای دور از جهانی که دروازه‌هایش به روی من بسته بود، به خانه می‌آمد. وای که چه اندازه دلم می‌خواست در این جهان، کند و کاو کنم.»
سیمون دوبووار همواره  نه تنها از جایگاه اجتماعی خود ناراضی بود که از ماهیت زن بودنش هم بیزار بود. او جمله ی معروفی دارد: “انسان، زن زاده نمی شود، زن می شود”.

دوبووار در خاطراتی که از پدرش نقل می کند می گوید: پدرم با غرور در مورد من می‌گفت :
«سیمون، ذهن مردها را دارد؛ همانند مردها می‌اندیشد. اصلاً یک پا مرد است.»

او در سراسر جهان به عنوان مادر فمینیسم و کسی که برای حقوق زنان جنگیده است،  شناخته می شود. اما  سوال اینجاست که چرا باید کسی که ماهیت زن بودن را حقیر می شمارد، به عنوان مدافع حقوق زنان شناخته شود؟

سیمون دوبووار در حلقهٔ فلسفی دوستانه گروهی از دانشجویان مدرسه اکول نورمال پاریس عضو بود که ژان پل سارتر نیز در آن عضویت داشت. ولی خود دبووار دانشجوی این مدرسه نبود. با وجود آنکه زنان در آن دوره کمتر به تدریس فلسفه می‏پرداختند، او تصمیم گرفت مدرس فلسفه شود و در آزمونی که به این منظور گذراند، با ژان پل سارتر آشنا شد.دبووار و سارتر هر دو در ۱۹۲۹ در این آزمون شرکت کردند، سارتر رتبه‏ی اول و دبووار رتبه‏ی دوم را کسب کرد. با این وجود، دبووار صاحب عنوان جوان‏ترین پذیرفته‏شده‏ی این آزمون تا آن زمان شد. سارتر و دبووار رابطه‏ی عاطفی پیچیده‏ای داشتند و همواره بر صداقت در روابط عاطفی تاکید داشتند ولی بر خلاف ادعاهای شان هیچ وقت ارزشی برای وفاداری و اخلاقیات قائل نبودند.

در سال ۱۹۳۱ سارتر به او پیشنهاد ازدواج داد، اما سیمون دوبووار با این استدلال که ازدواج را “نهادی بورژوایی و دخالت ناموجه دولت در زندگی خصوصی شهروندان” می‌داند، تقاضای او را رد کرد. در عین حال آن دو زندگی مشترک دیرپایی را با هم آغاز کردند.

در طی زندگی به اصطلاح مشترک سیمون دوبووار بارها ، مثل ژان پل سارتر با افراد مختلف رابطه داشت و که مهمترین شان  نلسون الگرن نویسنده آمریکایی بود که تا چند سال دوام یافت.

در فلسفه ی زندگی سیمون دوبووار جایگاهی برای طبیعت و فطرت زن وجود ندارد. او معتقد بود که ما هر چه را بخواهیم در وجودمان پدید می آوریم و هر چه را بخواهیم کنار می گذاریم.

سیمون هرگز نمی گوید  ارزش زن چیست و برای حقوق و ارزش های زنان نمی جنگید، او تنها می گفت: اجازه ندهید خفت زن بودن شما را ببلعد!

در واقع در تفکر دبووار به دور از زیاده گویی ، اگر زنی بخواهد ارزش خود را حفظ کند باید از تمام مراتب زنانگی و فطرتش (همسری، مادری و تحمل مشکلات زناشویی…) فرار کند در غیر این صورت تبدیل به موجودی پست می شود!

یکی از کارهای سیمون دوبووار که در زمان خودش سر و صدای زیادی به همراه داشت ، امضای مانیفست۳۴۳ بود.

مانیفست ۳۴۳ بیانیه‌ای بود که در سال ۱۹۷۱ میلادی ۳۴۳ زنان فرانسوی امضا کرده و به انجام سقط جنین در زندگی خویش اقرار کردند تا این اقدام را مشروع جلوه دهند. متن این مانیفست توسط سیمون دوبووار نوشته شده بود و زنان سرشناسی نیز آن را امضا کرده بودند. بیانیه در نشریه فرانسوی نوول ابسرواتور در تاریخ ۵ آوریل ۱۹۷۱ منتشر شد.

در این بیانیه دوبوووار با بیان اینکه مرتکب سقط جنین شده است آن را حقی برای زنان دانسته و خواستار قانونی شدن این  عمل شده بود. در جامعه ی آن دوران فرانسه هر چند یک سری اعتقادات کم رنگ شده بود ولی پذیرش این عمل خلاف دین و عرف برای مردم راحت نبود. با این حال سر انجام سیمون دوبووار و دوستان همفکرش موفق به قانونی کردن این عمل شدند.

سیمون دبووار در تمام کتاب هایش که عبارتند از :

۱۹۴۳ : مهمان
۱۹۴۵: خون دیگران
: ۱۹۴۶همه می‌میرند
۱۹۴۹: جنس دوم
۱۹۵۴: ماندارین‌ها
[۱]
۱۹۵۸: خاطرات یک دختر مطیع
۱۹۶۴: مرگی بسیار آرام
۱۹۶۶: تصاویر زیبا
۱۹۶۷: زن وانهاده
۱۹۷۰: کهنسالی
۱۹۸۴: مراسم وداع

به بیان مسائل زنان از دیدگاه خودش پرداخته است. او در کتاب جنس دوم، که مهم ترین کتابش محسوب می شود، با قلمی توانا به بیان ظلم هایی که در طی تاریخ در حق زنان روا داشته اند، می پردازد، اما در واقع با القای تفکرات خود به زنان و دختران زمانش، ظلمی بسیار بزرگتر ازآنچه تا آن زمان اتفاق افتاده بود را برایشان به ارمغان می آورد…

سیمون دوبووار در تمام عمرش طرفدار زنانگی از جنس مردانه بود، چنانکه  طرز زندگی و افکار و گفتارش گواه بر این مطلب بود. ……

او در چهاردهم آوریل ۱۹۸۶ در سن ۷۸ سالگی به‌ دلیل بیماری ذات‌الریه در “پاریس”، چشم از جهان فروبست و در کنار “ژان پل سارتر” به خاک سپرده شد.



 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.